Kunstenaar: Tertrais Philippe

Toen ik het oeuvre van Philippe Tertrais zag, moest ik terugdenken aan de weg die we namen van de stad naar het platteland. Ik herkende de samengestelde landschappen waarin de eerste bouwsels zich aftekenden tegen de horizon; ik vond de omzomende plekken terug - die onregelmatig aandoende overgangsplaatsen waarin de perceptie van het aangrenzende steeds een andere vorm aanneemt.
Terreinen van toenadering waarin het motief als het ware geboren wordt uit datgene wat het kan bedreigen en vernietigen: het ondefinieerbare, het duistere en het vage dringen hun bedrieglijke aanvallen op aan het schildersdoek. Het komt er dan op aan de ontregeling van de zichtbare vanzelfsprekendheden niet uit het oog te verliezen en niet te snel voorbij te gaan aan de gevolgen van de innerlijke verblinding en verduistering.
Het gebeurt dat deze schilderijen verglijden in duistere krachten en dat we aan de oppervlakte van de opeenvolgende lagen en de veranderingen van materiaal tekenen zien opwellen van onrust en melancholie, dat de afdrukken van een innerlijke wereld van plaats wisselen met die van de zichtbare wereld.
Het oog is niet enkel datgene waardoor de ziel kan kijken, maar vooral datgene waardoor ze zich op haar beurt laat zien.
Jean-Rodolphe Loth